La Catapulta de Pensamientos que Apunta al Cielo

[Foto de Julia Montich]
Bienvenidos a este espacio de reflexión. Escribo por mí y por ustedes, para mí y para ustedes. Siéntanse libres de pasar a leer, comentar, criticar, recomendar y cuestionar si así lo desean. Pónganse en la piel del Bueno o del Malo, pero nunca dejen de ser ustedes. Si puede adueñarse la entrada, pues, es suya. Adelante.

domingo, 11 de marzo de 2012

Hablemos de fútbol

Bueno, esta entrada deviene básicamente de una cuestión que se me presentó de casualidad.

Al parecer, hay quienes opinan que el fútbol europeo, es mejor que el fútbol de Sudamérica. Antes de seguir con esta cuestión quiero aclarar que hablo de fútbol, soccer, calcio, football, balonpié, etc. O como le digo yo: FULBO. Dicho esto, queda claro que cuando utilize alguno de estos términos a lo largo de este texto, sabrán a qué me refiero. Vamos a la cuestión a tratar...

En realidad, leí específicamente que "la UEFA Champions League es mejor que la Copa Libertadores". Estoy en desacuerdo y mis argumentos son los siguientes:

Los que apoyaron este enunciado hacían referencia a la calidad de los futbolistas, a los exageradamente mantenidos estadios y al nivel de "espectáculo". Dados estos justificativos, me puse a pensar. Primero que nada, soy un enemigo de la idea que el fulbo es un espectáculo. Querés espectáculo? Andá al cine, al teatro, no sé. No a una cancha de fulbo.

El fulbo es un deporte, quizás el más hermoso del mundo y fácil de practicar. Esta cuestión de que sea fácil de practicar se debe a que una pelota de goma, una botella vacia, una chapita, y montones de cosas más, pueden ser todo un balón de fulbo. Además de eso necesitás una persona como mínimo y veintidós como máximo; dos cositas sean las que sean, que te indiquen que la 'pelota' debe entrar o pegar ahí para ser gol y listo. Eso es algo que hace que hasta el presindente de la FIFA esté de acuerdo conmigo, partidario de no implementar tanta tecnología en este deporte. El error humano, la picardía y la suerte, son cosas que hacen a este deporte, algunos lo llaman "viveza gaucha", sobre todo cuando hablan de ciertas trampas como "La mano de D10S". Obviamente estas trampas si se repiten, se desprestigia el juego, es por eso que existen los árbitros, que también son humanos. Entonces, si un grupo de chicos juega al fútbol en el patio de su casa, en la calle, o donde sea, si los sacamos de esa versión del fútbol que ellos conocen y los ponemos en un super estadio lleno de luces y tecnologías que 'mejoran' el juego, me parece que le estamos faltando el respeto al juego que practicaron toda su vida.

Los estadios de Europa si son gigantes y muy arreglados. Son realmente maravillosos. También lo son (y hasta diría que mucho más lindos) los de Japón y ni hablar los de los Emiratos Árabes y no por eso dicen que el fútbol de ellos es mejor que el europeo o el sudamericano. ¿Entonces en qué quedamos? Sin embargo, el público europeo de fútbol es mucho más frío que el sudamericano. Aquí en Sudamérica hay mucha más tradición de fútbol que en el resto del mundo. El football se inventó en Inglaterra, si, pero el primer campeón de un mundial de fútbol... ¿quién fue? Fue Uruguay y no olvidemos que esa final fue entre dos sudamericanos. El ganador de más copas del mundo es -y aunque le pese a cualquier argentino-, Brasil.

Los brasileros y argentinos solamente estaremos de acuerdo en dos cosas:

1- En que nunca estaremos de acuerdo de cuál de los dos es el mejor del mundo. Siendo su representación humana, una discusión "Pelé o Maradona".

2- Cualquier Maradona, Messi o Kempes de la historia, como cualquier Pelé, Ronaldo o Neymar es y será siempre, mejor jugador de fútbol que cualquier Beckenbauer, Cristiano Ronaldo o Johan Cruyff de la historia.
Ahora bien, dirán que no se comparan las ligas y mucho menos los torneos. Pero ¿por qué?

Es por la calidad de los jugadores. Si vemos las estadísticas de copas internacionales de clubes (mundiales de clubes, copas intercontinentales, etc.), los países más ganadores son Argentina y Brasil. Si lo vemos como por confederaciones, la UEFA saca ventaja por dos campeonatos (26 ganados). CAF (de África), tiene un subcampeonato (perdió la final contra el Milan en 2010). Por su parte, la CONMEBOL tiene 25 campeonatos conquistados. Sin contar por supuesto el torneo de 1978, entre los campeones Boca Juniors y Liverpool, siendo que el combinado inglés no aceptó jugar para evitar reacciones por cuestiones políticas (Dictadura militar argentina y conflicto por Islas Malvinas).

Además, entre los mejores jugadores de todos los torneos, la mayoría son Sudamericanos! No europeos! Aquí vemos lo de la calidad de los jugadores!

Imaginemos por un segundo que no se gastan cifras millonarias de dinero en jugadores de fútbol y se invierte en cualquier otra cosa. Imaginemos por un segundo que el Barça no paga, por ejemplo, los 26 millones de euros por un Alexis Sánchez (chileno) y alimenta niños en África o Asia, o en la misma Europa que no está tan bien económicamente ahora. Por un segundo imaginemos eso y que los jugadores argentinos, brasileros, chilenos, uruguayos, colombianos, ecuatorianos, etc; se quedan en Argentina, Brasil, Chile, Uruguay, Colombia, Ecuador, etc. Que juegan en sus ligas. Un Messi en Newel's Old Boy y un Kaká en São Paulo. Da a pensar que le ganarían a un Barcelona de puros españoles o a un Internazionale Milano de puros italianos, o no?

Bueno, volviendo al puntapié inicial -guiño fulbolero- de este ensayo, esa reflexión que me trajo al enojo amaneció en la mente de un periodista (?) deportivo mexicano. Conociendo su posición futbolística, entiendo que crea que la Libertadores es peor que la UEFA, es que la tradición fulbolera de su país, no es quizás tan latente como lo es en los países sudamericanos. No me refiero a que no disfruten tanto el fútbol como nosotros acá en su Sur, lo que digo es que los sudamericanos tenemos campeones del mundo hasta en países europeos (naturalizados franceses, italianos) y en otras selecciones grandes (nacionalizados alemanes e -incluso- mexicanos). Digo que la gran figura de la UEFA es un argentino, en un equipo español campeón de todo, mientras que la gran figura mexicana es suplente en uno de los subcampeónes más grandes de la UEFA.

Así pues, la Copa Libertadores, en mi opinión no tiene nada, y digo NADA que envidiarle a la UEFA, ni siquiera la calidad de los jugadores. Pero si hay que considerar que en cuanto un jovencito que la descose aparece en escena, ya hay un buitre europeo o un árabe lleno de guita que es 'manager' de algún equipo y se lo lleva por cifras millonarias. Los 'sudacas' somos semilleros y eso, eso es lo que define que seamos mejores. También es semillero el continente africano y proveen a varios clubes participantes de la UEFA. Asi que basta, basta de la falacia y la mentira de que la UEFA es mejor que la Libertadores, no se engañen.

Espero que se entienda mi punto de vista.

viernes, 10 de febrero de 2012

Dpu torpe

Zr jr fsfp virmys wir dpu nsdysmyr torpe qsts rcqtrdstzr. Qrmd´r wir wiox´sd do fr brtfsf rdvtonós vpm vortys torpeza, ñs virdyo´pm yrmftós z´sd drmyofp.

Rm trsñofsf, qatrvorts drt wir rñ qtpnñrzs rd wir zr virdys frvot sñhp u wir dr rmyormfa exactamente ñp wir omyrnyp frvor. Qpt rkrzqñp, vismfp ytsyp fr rcqtrdst szpt, vismfp omyrmyp trbrñst zod brtfsfrtpd drmyozormyps, d´pñp dr zsñomyrtqtrys u zr rmyormfrm ñp pqirdyp, rcsvyszrmyr ñp opuesto.

Zr rmvsmystós yrmrt ñs gsvoñofsf fr frvot sñhp y wir dr rmyormfs d´pñp rdp u nada más.

Soy torpe vismfp dr ytsys fr frvot ñs qits brtfsf. Sñ qstrvrt zo torpeza dr embrutece u dr vpmbortyr rm ims vtirñ brtfsf vismfp rdypu fptzofp. Domvrtp vpzp msfor rm zo vpzqñrys qstszmrdos, fpñormfp zivjp u qrdsmfp sím z´sd qpt rñ jrvjp fr sntot rñ corazón yszno´rm rdysmfp ziu frdqortyp, dom ñphtst zo pnkryobp qñsmyrsfp.

WIR DO YR FOHP WIR YR WIORTP, FR BRTFSF TE QUIERO!

DO SNTP RÑ CORAZÓN U YR VPMGORDP ZO SZPR, RD WIR YR SZP, RD DOMVRTP...

U RD WIR TE AMO.

Mp qirfp drt ysm yptqr. Dpu viofsfpdp vpm ñsd qsñsntsd.

Yrmhp ysmyp control dpntr zos palabras vpzp qsts rdvtobot fr rdys zsmrts.

Interpretemos que cada "me gustó" que se le dé a esta entrada representará a alguien a quien quiero. Del siguiente modo, no pongas que te gustó si no supiste leerlo.

Si te costó leerlo, es que no te quiero tanto.

miércoles, 8 de febrero de 2012

Así, pero no de ese modo.

A veces uno ve la vida de los demás y empieza a imaginar la suya misma en esas situaciones de las vidas de los otros; las tomamos de referencia.

He visto crecer a mi padre por ejemplo, claro que desde el punto en el que yo vengo al mundo en adelante. He visto cómo cada vez se veía menos con sus amigos de toda la vida, con esos hermanos del alma, esos hermanos que eligió y de a poco fueron perdiendo contacto y eso. Volverse a ver luego de muchos años y aunque hayan pasado muchos años y muchas cosas, el trato es el mismo de cuando eran más jóvenes. O al menos eso dicen ellos.

La cuestión es que muchos de nosotros ya imaginamos eso con nuestros hermanos elegidos. Saber que de a poco, por tiempo, responsabilidades, cuestiones, flojera, etc., cada uno sigue armando su vida. De a poco los caminos se separan y sabemos que será así, más y más y más. La idea es no dejarse de ver nunca, pero será inevitable en muchos casos, el que verse, sea una casualidad o una cuestión plenamente voluntaria.

Cada uno irá armando su vida. Algunos empezamos a armar una familia. Soñamos con presentarles a nuestros hijos a nuestros amigos, decirles a nuestros pequeños que ellos son sus tíos aunque no lo sean de sangre. Decirles a esos hermanos de vida y alma: "mirá, lo hice bien. Mucho de esto que soy, es gracias a vos".

Los caminos se van separando y suelen ser todos muy distintos unos de otros. Algunos son caminos con más baches, otros en bajada, otros en subida, otros los podemos recorrer juntos, algunos (como yo) los recorremos juntos a un amor... en síntesis, de a poco nos vamos distanciando de los amigos. Se supone (o todos deseamos) que no suceda tan rápido y si va a suceder, que sea del mejor modo.

No debió suceder de este modo. No deberían poner así la situación. Pelearse con un amigo puede terminar en no hablarse más o bien, perdonarse, solucionarlo y seguir siendo amigos, o sea, "hacer las paces" que se suele decir. Pero no entre hermanos, menos de sangre!

Echar a tu hermano de la casa, esperando que no vuelva jamás y/o decidir irte de la casa porque no querés volver a verle la cara a tu hermano es... eso es muy triste. Más si hay más hermanos que no pueden hacer nada al respecto. Salvo... salvo decirle: "amigo... hermano... no te vayas...". Aún así, si no quiere volver, te lo va a decir y se irá.

Queda esperar que sea lo mejor para él y que el tiempo nos reencuentre.

Duele mucho recordar que hay quienes nunca tuviste y se fueron. Duele mucho haber tenido a alguien y tener que irse y dejarlo por ahí porque ya no quiere que lo tengas. Duele mucho haber tenido a alguien en tu vida, que haya sido gran parte de tu vida y que se vaya sin siquiera avisar, sin siquiera darte chance de intentar convencerlo de que se quede, al menos un rato más.

Ahora bien... te hablo a vos hermano; si llegás a leer esto alguna vez (que estoy casi seguro que no lo harás), quiero decirte que te deseo la mejor de las suertes. Que tengas ganas de seguir buscando que todo esté bien. Que no seas tan boludo, que vale la pena seguir, que no sos un fracasado y demás cosas que te he escuchado decirte. Y que cuando quieras volver, tus hermanos te esperamos.

Quiero que sepas que aunque no lo diré, ni yo ni nadie lo dirá, todos sabíamos que esta versión de nuestras vidas era inminente, que las cosas iban a ser así... pero no debían ser del modo que sucedieron...

Como sea...

Gracias por los ratos, por las peleas, por el aguante y por aceptarme como tu amigo para convertirnos en hermanos.

Cuidate Cabrón...

lunes, 9 de enero de 2012

Con el perdón de Rorschach

Volví a ver la película 'The Watchmen' y tuve que leer el comic. Me gustó más la película pero no venía a hacer una crítica o una comparación sobre sus dos versiones, sino más bien, venía a hablar del personaje que más me gustó: Rorschach.

Debo decir que hay algo en particular de este antihéroe que me gustó. Según entiendo, este comic es una llevada más a la realidad, casi a lo absurdo, de los héroes enmascarados, vengadores y vigilantes. En el caso particular de Rorschach, sería básicamente el mismo concepto de Batman. Un tipo que por sed de venganza ante las injusticias, se pone a hacer justicia por mano propia y bueno, impulsado por eso, en realidad, su verdadera personalidad o su verdadero estado mental roza (por no decir que cae en...) la psicosis. Es un maniático en potencia, cruel, despiadado y carente de sonrisas, pero... Fiel a sus principios.

Eso fue lo que me trajo a la catapulta a lanzar un pensamiento al aire...

El sujeto es admirable. Está muy tocado de la terraza y a veces su mente se pierde de todo, pero en su mente, está inamovible su instinto de justicia y su sed de venganza. Su moral quedó atrás, a fines de su objetivo, la moral es algo que no le sirve. Es políticamente incorrecto y es en parte eso lo que lo hace un personaje tan particular. La otra parte, tiene que ver con su convicción. Ese valor para hacer algo que cualquiera podría hacer, pero prácticamente nadie se anima. Él ve que puede hacerlo y lo hace. Su misión entonces? Hacer justicia como sea, lo que incluye, hacerlo por mano propia y rompiendo la ley.

Así es como pienso yo que uno podría ponerse un traje, taparse la cara y salir a hacer justicia por sus propios medios. He visto "KickAss", "Defendor" y "Superheroes", tres películas bastante buenas (la última es en clave de documental) que plantean un poco el que una persona cualquiera se anime a ser un 'superhéroe' y salga a combatir el crimen y demás.

Yo siempre he querido hacer algo así como para ayudar a personas que lo necesitaran, de ahí que quiero ser bombero. Pero también hacer bien a las personas por otras cosas, como darle una carta en tiempos de e-mail (sería cartero), hacerlos reír o llorar con una historia cinematográfica, o que escuchen mi voz y generarles algo... no sé...

Volviendo al tema central... ser un héroe. Ser o no ser un héroe?

Yo tengo mis dudas sobre ello. Sinceramente, no me animaría a hacerlo solo, no por otra cosa que no sea que si voy a arriesgar mi vida por los demás, al menos me gustaría un sidekick, alguien que me acompañara. Alguien en quien confiar mi espalda al mismo tiempo que salvamos a muchos otros. Alguien a quien temiera perder en ese momento y en cualquier momento de mi vida. Si saliera a combatir el crimen, a hacer justicia con mano propia, si saliera decidido a arriesgar mi vida por montones de personas que ni me conocen... lo haría en el anonimato y con una persona que no me detenga, sino que entienda mis razones y motivos, que me acompañe para no dejar que nada me pase, porque no dejaré que nada le pase.

Así también, si esa persona me pidiera que siguiera haciendo el bien, pero a cara descubierta y de otros modos, como los que mencioné algunos párrafos antes, podría considerarlo. Pero no me gustaría quedarme de brazos cruzados...

Mis ideales, mis modos de pensar, no serán perfectos, ni tal vez los más moralmente acertados o los políticamente correctos, pero como Rorschach, quiero poder manterlos vivos conmigo, siempre fiel a lo que creo. No torcer el brazo y defender a todos los que lo necesiten y se merezcan, pero primero que nada, cuidar y proteger a mis personas.

Y bien...? Combatirías el crimen codo a codo con un loquito como yo?

sábado, 31 de diciembre de 2011

Premios PAYA5O Veinte Once

Un año más ha pasado. Pasó rápido, ¿no es cierto? A mí me lo ha parecido. Ha tenido cosas geniales, algunas no tanto, otras super geniales y algunos bodrios zarpados que no sé cómo describir. Me he divertido mucho y siento que crecí un montón este año. En muchos aspectos se los puedo decir, pero eso ya es otra cuestión.

Creo que todos hemos crecido. Estamos haciendo nuestros caminos y marcando nuestros pasos en un sendero que podemos imaginar, pero no tenemos certezas. Sólo la propia voluntad.

Ha sido momento de crecer y de desprendernos de muchas cosas, y a lo largo de nuestras vidas lo seguiremos haciendo. Ahora, nos desprendemos de este año, pero nos llevamos lo vivido. Aquí comparto lo que yo he vivido, los premios:

El primer premio será el PAYA5O con PLUMA:
Dedico este premio a la persona que más me ha compartido escritos y de hecho, me ha tenido corrigiendo algunos. Sus historias atrapan y me gusta que me haya tenido participando en varias no sólo como un personaje por ahí, sino también como segunda cabeza. Angelito de Mármol, este premio es tuyo.

El siguiente es el premio PAYA5O con MICRÓFONO:
Primero, una mención especial a Iraima y a mí por ser los dos seres con más sonidos grabados en el msn. Ahora si, horas y horas invertidas en el Skype. En realidad, ni lo uso tanto, pero hay una persona con quien más lo he usado y desde siempre. Los Jueves eran un clásico de esto y ahora es casi una cuestión aleatoria. Insoportable, este premio es tuyo.

Ahora, el premio PAYA5O DJ:
Me costó elegir un ganador y para hacerla corta, como me sugieren, decidí dármelo a mi mismo ya que me la paso encontrando música rara, fea, nueva y extraña y se las ando recordando o recomendado a muchos. Claro que no a todos les paso la misma música, pero de un modo u otro, alguien siempre termina poniendo en su vida cotidiana, sonidos que yo les proporciono. Llené sus reproductores y seguiré haciéndolo. Por eso me lo gano yo. Ja.

Premio PAYA5O de PELÍCULA:
Ciertamente no he ido mucho al cine este año como en años anteriores. Sea por tiempo o porque no ha habido muy buenas películas. De paso, quiero comentar que no me sorprendió que "The Tourist" haya sido nombrada la peor película del año. Entonces, pensé en las películas que he visto y con quién las he visto. Me gustaron mucho "Sherlock Holmes" (de Ritchie) y "Green Hornet" (de Gondry), además fue divertido verla y que Iraima las haya visto por el mismo tiempo más o menos. Teniendo esto en cuenta y pensando que a éstas dos películas las vi con Julieters, la chica copada, y otras películas más, defino que este premio es para ella. Ju, es tuyo.

El premio PAYA5O con CÁMARA:
Como todos los años, nos sacamos muchas fotos y también hemos jugado con la webcam y eso. De esta manera, hago una mención especial a Laali (Batichicaa en Twitter) por hacer payasadas por webcam de vez en cuando y mostrarme. Ok. También tengo muchas fotos de varios de ustedes lectores y amigos míos y este año conseguí muchas más que me gustan. Le daré este premio a quien me ha regalado quizás la foto que más me ha gustado de este año. Me la regaló para mi cumpleaños y estuve a punto de imprimirla para tenerla entre mis álbumes de papel. Viriz Insoportable, este premio también es tuyo por la foto, de las muchas que me mandaste para mi cumpleaños, en la que salís mirando al techo, con la vincha roja en tu cabeza.

Seguimos con el premio PAYA5O TELEFÓNICO:
La verdad no he hablado mucho por teléfono ni le he dado un gran uso. Creo que en sumatoria, más de la mitad del año he estado sin crédito. Jaja. Ahora al cierre del año, mi Insoportable adquirió un celular y podría decirse que hemos estado más tiempo en contacto. Por otro lado, esta última etapa del año, he tenido largas conversaciones vía telefónica con una persona en particular. Desde mi teléfono fijo, eso si. Mi coleguita limón Julia de la facultad, me ha llamado bastante y yo a ella también, por cuestiones "profesionales" y cuestiones de ocio. Diría que todo lo que no he usado el teléfono en el año, lo he usado con ella en estos últimos dos o tres meses. "So?" Julimón, este premio te pertenece. Yeeei!!

El próximo premio es el PAYA5O LACRIMÓGENO:
La verdad que este premio podría ir para algunas personitas que me leen. Entre ellas la insoportable o bien, el angelito de mármol, pero he decidio dárselo a alguien a quien en verdad le ha dado el gas lacrimógeno. Vainilla, este premio es tuyo, sólo por haber estado tan en contacto con bombas de gas lacrimógeno este último año, dado los combates por cuestiones universitarias que se han vivido allá por tu país. Disfrutá tu premio.

A continuación entragaré el premio PAYA5O FRATERNO:
Este año, este premio se lo llevará el personaje que ha estado algo, digamos, intermitente pero aún así, me animo a decir que este año hemos estado más "unidos". La verdad creo que hemos llevado a un nivel un poco más avanzado la confianza y este afecto entre hermanos. Dicho esto y sin muchas más vueltas, JuanMa, broer, salame, te ganaste este premio este año.

Continuamos con el premio PAYA5O PHOTOSHOPEADO:
Está de más decir que este premio se lo lleva la razón morada. Iraima, ganás este premio porque, en primer lugar, te has tomado el trabajo de tunear varias cosas, por ejemplo, llevar a SenaYaso al HD. Jaja. En segundo lugar, porque no se me ocurrió nadie más y me da flojera pensar. You know what I mean...

Sigue el premio PAYA5O con LÁPIZ:
Lo lógico sería que me diera este premio otra vez a mí mismo. Sobre todo porque ya llegué a 2oo dibujos en PaYa5o con Lápiz y por eso tuvimos que abrir la segunda carpeta (Paya5o con lápiz II). Entonces, bueno, como digo en el dibujo 200, no podría haberlo hecho sin Iraima, así que le daré el premio, pero lo compartiremos. Vale? Ok. También con todos los que han tenido la chance de ser parte de algún dibujo de los últimos meses. Seguiré dibujando en tanto me sigan dando material para que mi modo gráfico-vidual me deje compartir cómo lo veo. Jaja.

El premio que sigue es el PAYA5O con JOYSTICK (o VIRTUAL):
Los videojuegos son parte importante de mi existencia. Me gusta mucho jugar videojuegos y todo lo que a ellos refiere. Estuvimos buscando un juego para jugar online entre varios, encontramos uno supuestamente, pero no lo hemos probado. Este año he jugado muchos juegos nuevos para mí, por eso de no tener una consola decente ni una pc que aguante tanto y la verdad es que aún así, me estoy atrasando en materia de videojuegos y eso me deprime. Me he divertido mucho jugando solo, pero luego de un rato me aburro, es por eso que, por ejemplo he descubierto los placeres de enseñarle a jugar al Guitar Hero a mi colega Julimón, pero bueno, le falta práctica. Ahora bien, creo que el premio, por cuestiones de 'kombate' y porque me he agarrado mucho a trompadas en el MK9 y el Armageddon con Doti (mi hija Agustina), se merece este premio. Doti, Agus, hija mía, FINISH HIM!

Se hace entrega del premio PAYA5O RESPONSABLE:
Orale... que difícil elegir un ganador para este galardón. La verdad tengo o muy pocos o muchos candidatos, depende de cómo se lo mire. Como no estoy con ganas de pensar mucho, voy a dárselo a quien está a punto de entrar en las ligas mayores y por varias razones (o un par) es todo un orgullo y nos contenta. No sin antes, hacer una mención especial a mi gemelosa niña de la Luna, Vona, porque ha andado con mucha tarea y he (o hemos) podido hablar poco y nada con ella. En fin, volviendo al premio, Mika, hermanita payasilinda, por estar a un paso de ser una universitaria, te ganaste este premio!

Contrariamente viene el premio PAYA5O IRRESPONSABLE:
Este premio se lo voy a dar a mi pulgosa prima Cota. No tanto porque sea una irresponsable, pero si una abandonadora. O bueno, depende de cómo lo veamos. Jaja. Bueno, ha "tenido que irse" y creo que lo hizo un poco a medias. Yo no me enojo, pero a algunos si les ha caído mal la noticia. Como sea, prima, este premio es tuyo, un día vení a buscarlo.

El siguiente es el premio PAYA5O LUJURIOSO:
Uuuf! Hay tantas a quien darle este premiooo! Jajajaja. Naaah, no es cierto. Sólo diré YEEI! Jaja y darle este premio a mi insoportable Viriz. Entre globos amarillos y cobijas de Bob Esponja. Bueno, este premio es tuyo insoportabilita. Sabés de lo que hablo. "Éeeesta es tu novia..." Jajaja.

Continúa el premio PAYA5O con MOCHILA:
No he viajado mucho en mi vida, eso es sabido. Este año tuve la suerte de hacer un viaje re bonito a un lugar hermoso y donde la pasé re bien. Quiero darle este premio a quien me acompañó a Jujuy (mi tierra natal) a principios de año. Olivia, te ganaste este premio por acompañarme en un viaje bastante divertido. Un bello recuerdo.

Seguimos con el premio PAYA5O con HUÉSPED:
Que te hospeden puede ser algo muy entretenido. A mí me han hospedado mucho en un lugar en particular. Me hicieron espacio por varios días y ha sido bastante tierno el detalle. La persona que me hospedó varias veces este año, compró una cama para usar de sofá y me la designó. Jaja. Este premio corresponde a Doti, mi hija Agustina, por darme la oportunidad de tener mi propia cama en su casa y quedarme varias veces para no tener que andar yendo de un lado a otro en las noches que salía o tenía que levantarme temprano para ir a clases y nos habíamos juntado en algún lado cerca de su hogar.

El premio que sigue es el PAYA5O de AZÚCAR:
Un premio que estuvo al borde de desaparecer, pero consultarlo con la almohada me recordó algo en particular de este año. Cuando nos conocimos todos mojados por una tormenta, me dejó una imagen ambigua, pero buena onda. Con el paso de los meses, me recordaba a mí hace unos años. En otros ratos me recuerda un poco a la Insoportable. Luego, su cinismo y sus actitudes (algunas histéricas -que no quiere decir que SEA histérica-) que dicen "no me gusta lo rosa"; su afán de matar todo tipo de "romanticismos"; también el que se haga la dura y sobre todo la "cachito" (algo que sin darse cuenta, conmigo no puede hacer y se pone hecha todo una lady, femeninamente hablando), me bastó un sólo momento, un sólo escrito, sólo una hora y algunos minutos para ver un poquito qué se escondía dentro de esa cáscara de limón. A la persona que me dijo: "no me gusta lo cursi" y seguido un "contame un cuento", que empecé bien y se lo terminé re mal y le dio una cosa fea, llevándola a decirme: "noo! por queé?!". Hay algo de azúcar dentro de ella, a esa persona le doy este premio. Coleguita, Julimón. Felicidades, ganaste este premio re empalagoso. ¡Te lo llevás, pendeja!

El próximo premio es el PAYA5O con ERRORES:
Creo que este premio también debió ser eliminado este año. Más que nada porque no he notado muchos errores. Al principio, pensaba en volver a dárselo al Angelito de Mármol, porque a veces, chatear con ella por varias horas, es casi nocivo para mi cerebro. Jajaja. Es que me vuelve loco cómo escribe pero si me pusiera a corregirla todo el tiempo, pues, sería un bodrio. De todos modos, voy a hacer un paréntesis y se lo daré a mi compai. Boaseater, o Boas a secas para que no suene incómodo eso de pronunciar "come boas", jaja. Compai, te doy este premio de rebote por considerar que el que YO escriba bien, te es un beneficio. Jajaja. Bueh, vamos a otro premio.

Seguiré con el premio PAYA5O con SONRISAS:
Robarme sonrisas se ha convertido en una tarea no tan complicada. Sucede que tal vez tienen razón aquellas personas que dicen que hablo y hablo y no doy espacio al otro para expresarse y es por eso que parece que sólo yo hago reír. Dicho de otro modo, no doy chances a mi interlocutor de robarme sonrisas. ¿Será así? No lo sé. Lo que sí sé es que ha habido momentos este año en los que no me he sentido bien y siempre he podido contar con alguien que me bancara y me robara sonrisas. Muchas personas lo han conseguido, diría que casi todos mis lectores, incluso los más nuevos, pero ha habido alguien que ha sido una catarata de buenos momentos para mí. Casi mágico diría yo. Era cuestión de sólo unas palabras y lograba calmarme. Todo lo que temblaba volvía a su sitio. Seré justo y aclararé que no ha sido la única persona que ha logrado eso conmigo, pero si ha sido ella quien lo ha hecho naturalmente, casi sin darse cuenta. Viriz, te entrego este premio por ser quien más y mejores sonrisas me has robado.

A continuación el premio que he llamado PAYA5O NÉMESIS:
Dificil, muy complicado definir un enemigo este año. He peleado mucho con varios, me he enojado bastante con otros. Diría que la Insoportable es con quien más he peleado. Mencionaría el haber hecho enojar a mi coleguita. Diría que ganarme el odio de alguien a quien quise mucho también cuenta. Hay varias verdaderas opciones, pero mi verdadero némesis, bueno, decidió cortarse sola también. Hablo de Pansy, por supuesto. Dejando al archivillano sin héroe, o al revés, todo depende y dejando también una duda: ¿Quién será mi némesis ahora? Estuve pensando que he tenido combates encarnizados a lo largo del año. Entre ratas gordas choconas y caballos contra alfiles, creo que en ESE momento, de a ratos, es mi peor y ya casi clásico enemigo. No por nada siempre estamos contrariados y al parecer, ese es el modo que encontramos de, sin pelearnos en serio, marcar nuestras diferencias. Por supuesto, el historial me favorece. Iraima, llevate este premio antes de que te lo tire por la cabeza.

Cerramos la noche con el premio de re nombre, el PAYA5O RANDOM de ORO:
La verdad que este premio, este año, ha tenido muchos más candidatos.

Ha sido un año con muchas subidas de un sólo envión y bajadas casi en picada, con idas entusiastas y vueltas resignadas. He conocida muchas personas geniales, algunos se han convertido en nuevos miembros de mi entorno y otros antiguos miembros de mi entorno, han salido salido silbando bajito y con culpas por la puerta de atrás. No lo sé con certeza.

Me han caído como aviones kamikaze algunas personas que me hacen muy bien y son de lo copado que ha sucedido este año. Personas que he conocido de casualidad en una parada de colectivo tras un evento. Personitas a las que les parece extraño que nos hayamos conocido este mismo año y de golpe, le estoy prestando mi remera de Nirvana para que duerma.

Viejos conocidos y no tan viejos, acercamientos, distancias que no se notan de a ratos. Peleas, tristezas, risas desmedidas, besos, abrazos, tirones de mechas y de orejas, desafíos, victorias, derrotas, complicidades, bromas, de todo, como todos los años. Cada una de las cosas de este año, significa mucho. Es un año más que he vivido y es muy importante que lo hayamos compartido.

Ahora bien, quien debe llevarse este premio, por segundo año consecutivo, ya que es mi contacto por default (a veces pienso que es un bot en realidad), es, como ya se imaginarán, la Razón Morada... Así que... nomás por joderla, no le doy nada! A ver si aprende a no molestarme! Muojojo!

Bueno, esto ha sido todo por este año... La he pasado muy bien y nos vemos el año que viene. Espero que estén listos para que compartamos nuevas aventuras y desventuras. Ahora d...

Naaah, mentiritaaa! Jajaja!

Tamal, Iraima, Amiari Kari, Razón Morada, Senadora, ex Alcaldeza, amiga mía, no hay casi nada que no te haya dicho ya a esta altura. Sabés casi todo lo que pienso y cuando no estás de acuerdo (o sea, casi siempre), te burlás de ello (como lo de que se acaba el mundo). Te hago enojar y muchas veces eso me divierte. Me has escuchado quejarme, cantar, maldecir, quejarme más, reírme y de todo. Muchas de esas cosas las has hecho vos también conmigo, varias las has hecho de mí, jajaja. Mi venezolana amiga, si te insisto en que vengas aunque sea de visita es porque realmente me gustaría tenerte un par de días para que me regañaras, jaja. No sé, ya te lo he dicho miles de veces, sos quizás mi mejor amiga. Un suplemento, contradictorio muchas veces, pero un suplemento. Potenciás lo ortiva que puedo ser y yo lo amarga que sos vos. Lo locos inadaptados... bueno, eso también. Sos un mundo que orbita en mi mismo sistema solar y me alegro de eso. Lo genial de eso es que siempre estamos orbitando de frente, casi nunca muy cerca, así que la probabilidad de impacto destructivo, es casi nula. Tampoco nos conviene, nos pasaría como a Piccoro y Kamisama (vos sos Kamisama).

Bueh, ya no sé qué más decirte. Se me van a acabar las ideas y si volvés a ganar el año que viene (no lo sabemos aún), voy a tener que copipastear todo. Ya, me aburrí. Te voy a seguir peleando. Yerba mate. Brindemos con copas de leche. Ja! Llevate este premio de una vez. Te lo merecés.

Listo. Cumplí. Que pasen unas felices fiestas y reciban un nuevo año con muchas expectativas. No sean cabezotas. Es de a pasos y con ganas de arrancar bien.

Se trata de crecer.

Hasta el año próximo.
Tweets por @PaYa5o